ابن عمر رضي الله عنهما قال: "فرض رسول الله  -صلى الله عليه و سلم  -زكاة الفطر صاعا من تمر أو صاعا من شعير على العبد والحر والذكر والأنثى والصغير والكبير من المسلمين وأمر بها أن تؤدى قبل خروج الناس إلى الصلاة" - رواه البخاري 

Ибни Умар -Худо аз ҳар дуи онҳо розӣ бод- фармуд: «Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- закоти Фитрро ба миқдори соъе (ки тақрибан 3 килло аст) аз хурмо ваё соъе аз ҷав бар ҳар (шахси) ғулом ва озод, мард ва зан, хурд ва калон аз мусулмонҳо фарз гардонид ва фармуд, то пеш аз баромадани мардум ба намоз ихроҷ карда шавад» - Имом Бухорӣ ривоят карданд.

عن أَبي هريرة - رضي الله عنه - عن النبيِّ - صلى الله عليه وسلم - قَال: "مَنْ قَامَ لَيْلَةَ القَدْرِ إيمَاناً وَاحْتِسَاباً غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ" - متفقٌ عَلَيْهِ .

Аз Аби Ҳурайра -Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Ҳар ки шаби Қадрро аз рӯйи имон ва дар интизори подоши Худо зинда дорад, ҳама гунаҳҳои гузаштааш бахшида мешавад» - Муттафақун алайҳ.

عن أبي موسى الأشعري قال : قال رسول الله صلى الله عليه و سلم: "مثل المؤمن الذي يقرأ القرآن كمثل الأترجة ريحها طيب وطعمها طيب ومثل المؤمن الذي لا يقرأ القرآن كمثل الثمرة لا ريح لها وطعمها حلو ومثل المنافق الذي يقرا القرآن كمثل الريحانة ريحها طيب وطعمها مر ومثل المنافق الذي لايقرأ القرآن كمثل الحنظلة ريحها مر وطعمها مر" -  متفقٌ عَلَيْهِ .

Аби Мусои Ашъарӣ -Худо аз Ӯ розӣ бод- овардаанд, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Масали мӯъмине, ки Қуръонро мехонад ба мисоли Утруҷа (меваи хушбу ва хушмазза) аст: Буйи хуш ва маззаи хуб дорад ва масали мӯъмине, ки Қуръонро намехонад ба мисоли Хурмо аст: Буй надорад вале маззаи хуб дорад. Ва масали мунофиқе, ки Қуръонро мехонад ба мисоли Райҳон аст: Буйи хуш вале маззаи талх дорад ва масали мунофиқе, ки Қуръонро намехонад ба мисоли Ҳанзала (меваи гиёҳест, ки монанди тарбуз вале ҳаҷман хурд) аст: На буй дорад на мазза.» - Муттафақун алайҳ.

عن ابن مسعودٍ - رضي الله عنه- أن النبيَّ - صلي الله عليه وسلم – كان يقولُ: "اللهمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الهُدَى، والتُقَى، والعَفَافَ، والغِنَى" - رواه مسلم

Аз Ибни Масъуд -Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- (дар дуо) мегӯфт: «Худоё, ҳамоно ман аз (зоти поки) ту ҳидоят (и илми фоиданок ва амал бар он) ва тақво (ва худдорӣ аз манҳиёт ва сабқат дар маъруф) ва покдоманӣ (аз тамоми навъҳои зино -зинои чашм, даст, пой, фикр…-) ва бениёзи ( чашмсерӣ аз он чи дар дасти мардум аст, зеро қаноат канзи беинтиҳост ва дорои)-ро масъалат дорам» - Имом Муслим ривоят карданд.

عن عائشة رضي الله عنها قالت: "كان النبي صلى الله عليه و سلم يقبل ويباشر وهو صائم وكان أملككم لإربه"  -رواه الامام البخاري

Аз модари мӯъминон - Оиша - Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки фармуд: «Расули Худо дар ҳоле ки рӯзадор буд (занҳои худро) бусса мекард ва (онҳоро) ба оғӯш мегирифт ва Ӯ аз шумо дида нафси худро (барои дар сабабҳое, ки рӯзро мешикананд аз қабили инзол ва ё воқеъ шудан дар ҷимоъ) беҳтар молик буд.» - Имом Бухорӣ ривоят карданд.

عن سلمان بن عامر - رضي الله عنه- أن رسول الله - صلى الله عليه وسلم- قال: "إذا أفطر أحدكم فليفطر على تمر، فإنه بركة، فإن لم يجد تمرا فالماء، فإنه طهور" - رواه أبو داود والترمذي

Аз Салмон писари Омир -Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Вақто нафаре аз шумо ифтор кунад, пас (аз боби суннат ин аст, ки) бар донаи хурмо (ки дар атрофи фоидаҳои хурмо олимон ҳарфи зиёде зикр кардаанд ва хулосаи қавл ин аст, ки хурмо (тамр) дар таркибаш 20-24% об, 70-75% ширинӣ, 2-3% протаин, 8.5% барга ва камее аз равғаниро дар бар дорад, ки барои омода сохтани меъда кумак мекунад)  ифтор кунад, зеро дар он (ба ғайр аз он чи зикр кардем ва муҳимаш) баракат аст ва агар хурмо пайдо нагашт, пас бо об ва дар хақиқат, ки об (бе шакку шубҳа аст ва он давои ҳамаи мавҷудот аст ва об бешак) покаст.» - Абу Довуд ва Имом Тирмизи ривоят карданд.

عن أبي هريرة رضي الله عنه قال: قال رسول الله صلى الله عليه و سلم: "إذا دخل شهر رمضان فتحت أبواب السماء وغلقت أبواب جهنم وسلسلت الشياطين" - رواه الامام البخاري

Аз Аби Ҳурайра - Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Ҳар вақто моҳи рамазон ворид шавад дарвозаҳои осмон (и биҳишт) кушода мешаванд ва дарвозаҳои дузах баста мегарданд ва шайтонҳо (дар ин моҳ) занҷирбанд мегарданд (ки сабаби кам гаштани гуноҳ дар ин моҳ мегардад)» - Имом Бухори ривоят карданд.

عن أبي هُرَيرَة - رضي الله عنه - أن رسول الله - صلى الله عليه وسلم- قال: "صُومُوا لِرُؤيَتِهِ وأفطِرُوا لِرُؤيَتِهِ، فَإِنْ غَبِيَ عليكم، فأَكْمِلُوا عِدَّةَ شَعْبَانَ ثلاثين" – متفق عليه

Аз Аби Ҳурайра - Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «(Воҷиб аст бар шумо, ки) Рӯза бидоред бо дидани ҳилол(и моҳи Рамазон) ва ифтор кунед бо дидани ҳилол (и моҳи шаввол) ва агар ҳилол бар шумо (бо сабаби абрнокӣ ва соф набудани ҳаво) нопадид гашт, пас моҳи (пеш аз моҳи Рамазон) Шаъбонро 30 рӯз (барои таъкиди масъала) пурра кунед»- Муттафақун алайҳ

عن أبي هُرَيرَة - رضي الله عنه - قال: سَمعتُ رسولَ اللهِ - صلى الله عليه وسلم- يَقولُ: "كُلُّ أمتي مُعَافى إلا المُجَاهِرِينَ، وإِنَّ مِنَ المُجَاهَرَةِ أَنْ يَعْمَلَ الرجلُ بالليلِ عَمَلا، ثُمَّ يُصْبِحُ وَقَدْ سَتَرَهُ اللهُ عَلَيهِ فَيَقُولُ: يا فلان، عَمِلتُ البَارِحَةَ كذا وكذا، وقد بَاتَ يَسْتُرُهُ رَبُّهُ، ويُصْبِحُ يَكْشِفُ سَتْرَ اللهِ عَنْهُ" – متفق عليه

Аби Ҳурайра - Худо аз Ӯ розӣ бод- гуфт: Шунидам Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- мегӯяд: «Ҳамаи умматам (уммате, ки даъваташро иҷобат кардаанд) бар саломат (офият ва амон аз азоб) ҳастанд, магар ошкоркунандагон (ва онҳо ду гурӯҳанд: яке пеши чашми мардум даст ба гуноҳ мезананд. Гуноҳашон бениҳоят вазнин аст. Аммо дигаре дур аз чашми мардум мисли дохили хона ва … даст бар гуноҳ мезананд, ки мақсади ҳадис аст). Ва ба таҳқиқ аз зумраи ошкоркунӣ онаст, ки марде дар шаб коре (гуноҳе) анҷом медиҳад ва вақте дохили субҳ мегардад, ба таҳқиқ Худованд ӯро сатр кардааст (ва касе аз он гуноҳи бади кардаи ӯ хабардор нест). Пас (бо фахр сина ҷунбонда) мегӯяд: Эй фалонӣ, дирӯз (зино, куштор, дузди... ваё) ин ва он корро анҷом додам. Ва ба таҳқиқ Худованд (гуноҳи) дар шаб (анҷомдодаи) ӯро сатр намуд ва дар субҳ (худ он) сатри Худовандиро аз худ дур кард (аммо агар аз он гуноҳи худ тавба карда байни худ ва Парвардигораш зорию илтиҷои омӯрзиш мекард ва дар байни мардум ошкор намекард, шояд бахшида мешуд).» - Муттафақун алайҳ

عن أبي هُرَيرَة – رضي الله عنه – قال: "لعَنَ رَسُولُ الله - صلي الله عليه وسلم- الرّجُلَ يَلْبَسُ لِبْسَةَ المرأةِ، والمرأة تَلْبِسُ لِبْسَةَ الرَّجُل". رواه أبو داود بإسناد صحيح

Аз Аби Хурайра - Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст: ««Расули Худо(с) лаънат хонд бар марде, ки (қасдан ва ё нофаҳмида) ба монанди занонҳо (худро ороиш дода дар сухан гуфтан, роҳ рафтан, нишастан ба занҳо худро монанд мекунад ва ба монанди занхо)  либос мепӯшад ва зане, ки ба монанди мардҳо (худро дар рафтору гирдор ба мардон монанд мекунад ва ба монандашон) либос мепӯшад (то ҷое, ки мисли мардон либоси танг ва шафоф дар бар карда нозукиҳои бадани худро, ки Худованд амр бар сатри он кардааст, барои омма ошкор месозад ». – Имом Абу Довуд ривоят карданд.   

عن أبي هُرَيرَة – رضي الله عنه – أنَّ رسولَ اللهِ - صلي الله عليه وسلم- قال: "أقْرَبُ مَا يَكُونُ العَبْدُ مِنْ رَبِّهِ وَهُوَ سَاجِدٌ، فَأَكْثِرُوا الدُّعَاء" – رواه مسلم.

Аз Аби Хурайра - Худо аз Ӯ розӣ бод- омадааст, ки Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Наздиктарин ҳолате, ки банда ба Парвардигораш аст, дар ҳоли саҷда аст. Пас дуоро зиёдтар кунед.» - Имом Муслим ривоят карданд.

عن أبي يحيى صُهَيبِ بن سِنَانٍ – رضي الله عنه – قال: قال رَسُول الله – صلي الله عليه وسلم: "عَجَبًا لأَمْرِ المُؤمِنِ إنَّ أمرَهُ كُلَّهُ لَهُ خَيْرٌ، وليس ذلك إلا للمُؤْمِن: إن أَصَابَتْهُ سَرَّاءُ شَكَرَ فَكَانَ خَيرًا لَه، وإن أَصَابَتْهُ ضَرَّاءُ صَبَرَ فَكَانَ خَيرًا لَهُ" – رواه مسلم.

Аз Абияҳё Суҳайб писари Синон - Худо аз Ӯ розӣ бод- гуфт: Расули Худо -дуруду паёми Худовандӣ бар Ӯ бод- фармуд: «Ҳоли мӯъмин (дар ин ҳаёт) аҷоиб аст ва ин ҳол фақат барои инсони мӯъмин аст: Агар барояш фарохдастӣ насиб гардад ва шукр кунад (шукрро на танҳо ба забон,балки бо адои тоати Худовандӣ пурра кунад), пас ин шукраш барояш нек аст ва агар бар тангдастӣ  гирифтор гардад ва сабр кунад, пас ин сабраш барояш нек аст(дар ин масъала инсонҳо ба ду гурӯҳ ҷудо мегарданд: мӯъмин ва кофир. Пас мӯъмин ҳар чи аз тақдири Худовандӣ аст агар хуб бошад шукр ва агар нохуб бошад сабрро пеша гирифта кушоишро аз Худованд интизор мегардад. Албатта бо чанг задан ба сабаб. Аммо кофир –чи тавре ки олимон гуфтаанд - ҳатто хуроку шаробаш барояш гуноҳ аст. Ва агар мусибате бар сараш ояд ҳам дунёро ва ҳам замонаро ва ҳама чизро дашном дода норозигии худро нишон медиҳад. Пас кофир ҳама ҳолаташ барояш бад аст)»  - Имом Муслим ривоят карданд.